Hip Hop: Η ρίμα της ψυχής-Μέρος 1ο

Υπάρχουν πολλά και διάφορα είδη Μουσικής. Από την Κλασσική έως τη ροκ, από την ατμοσφαιρική έως την μέταλ και τόσες άλλες που μπορούμε να αναφέρουμε. Η Μουσική είναι η τέχνη εκείνη που προσπαθεί να εκφράσει το αρχέτυπο της ομορφιάς μέσω της αρμονίας των ήχων.

Η Μουσική αποτελείται κυρίως από μελωδίες και όταν συνοδεύεται και από στίχους, μπορεί να αποδώσει ένα πιο ξεκάθαρο μήνυμα. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της τέχνης είναι ότι εμφανίζεται παντού, όπου και αν αναπνέει ο άνθρωπος. Είναι παντού, είναι εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί μέσω της μουσικής, μέσω των στίχων και της μελωδίας και έτσι αυτή η Τέχνη προσαρμόζεται και αποκτά ένα ιδιαίτερο χρώμα σε κάθε περίπτωση.

Έτσι λοιπόν, μια ιδιαίτερη μορφή Τέχνης που γεννήθηκε με την συγκεκριμένη μορφή στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα στις μεγαλουπόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών είναι αυτή του Hip Hop. Το Hip-Hop γεννήθηκε ως ένα πολιτιστικό ρεύμα αντίδρασης ορισμένων νέων των μεγαλουπόλεων των ΗΠΑ κόντρα στην φτώχεια, την ανέχεια, την εγκληματικότητα και γενικώς το σύστημα των σχέσεων που κρατούσε ορισμένες υποβαθμισμένες περιοχές των πόλεων σε παρακμή και ύφεση.

Το Hip-Hop ξεκίνησε ως ένα γενικό πολιτιστικό ρεύμα, όπου η μουσική Hip-Hop, η λεγόμενη και Rap, είναι ένας μόνο πυλώνας. Το DJing (η τέχνη δηλαδή της αναπαραγωγής και εναλλαγής μουσικών δίσκων με ηλεκτρονικά μέσα), το BBoying (ο γνωστός χορός Break Dance) και τα Grafitti (η τέχνη της αστικής ζωγραφικής με τη χρήση σπρέυ) είναι άλλοι άξονες αυτής της γενικής κίνησης που χαρακτηρίζεται από την έντονη υποστήριξη και ενασχόληση κυρίως από άτομα νεαρής ηλικίας που δεν ανήκουν σε αυτό το κοινωνικό φάσμα του μέσο όρου που χαρακτηρίζεται ως "mainstream".

Η μουσική του Hip-Hop είναι χαρακτηριστική περίπτωση τέχνης όπου η τέχνη έχει συγκεκριμένο μήνυμα και δεν αποτελεί φαινόμενο "τέχνης για την τέχνη". Στο Hip-Hop οι στίχοι έχουν ίσως δυσανάλογο βάρος σε σχέση με τη μελωδία και εκφράζουν ένα συγκεκριμένο κοινωνικό, πολιτικό, ψυχολογικό ή άλλου είδους ιδεολογικό στόχο.

Αυτό το είδος μουσικής όπως ειπώθηκε και παραπάνω ξεκίνησε από τις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ και επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο. Σιγά-σιγά δημιουργήθηκαν διάφορα ρεύματα εντός του χώρου, συχνά αντιμαχόμενα και θα μπορούσαμε να πούμε ότι με το πέρασμα του χρόνου και την σταδιακή αποδοχή του από τον κόσμο, σε ορισμένες περιπτώσεις αφομοιώθηκε από το σύστημα, έχασε την "underground" φύση του και πέρασε στο παιχνίδι του κέρδους και των δισκογραφικών επιτυχιών, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα το ιδεολογικό μήνυμα του τραγουδιού.

Σε αυτό το αφιέρωμα θα ασχοληθούμε με την ελληνική Hip-Hop μουσική, όπως αυτή ξεκίνησε και ανθολογώντας τα καλύτερα κομμάτια αυτής της τέχνης και δεν θα αναφερθούμε ούτε στο ξενόγλωσσο ούτε στα νεότερα κομμάτια της ελληνικής Rap, που κατά μέσο όρο έχουν χάσει την αρχική κατεύθυνση της αντίστασης και της φωνής για έναν καλύτερο κόσμο. Θα αναφέρουμε τα κυριότερα συγκροτήματα, τα πιο αξιόλογα τραγούδια, τους στίχους και το ιδεολογικό μήνυμα τους, προσπαθώντας να βγάλουμε μια κοινή φιλοσοφική συνισταμένη και τελικά θα ανακαλύψουμε ότι η τέχνη του Hip-Hop δεν είναι μια τόσο νέα ιστορία και ότι μπορούμε να βρούμε πολύ παλιές μορφές αυτού του είδους.

Το αφιέρωμά μας θα χωριστεί σε 3 μέρη για να συμπεριλάβει τα πιο σημαντικά τραγούδια της ελληνικής hip-hop σκηνής. Αυτό το πρώτο μέρος είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στους πρωτεργάτες του ελληνικού Hip-Hop, τους πρωτοπόρους και ανεπανάληπτους FF.C (Fortified Concept). Οι FFC ιδρύθηκαν το 1987 αποτελώντας το πρώτο ελληνικό συγκρότημα Hip-Hop με μέλη τους: Δημήτρη Πετσούκη (γνωστός και ως Σκηνοθέτης), MC Κώστα Κουρμένταλα (γνωστός και ως ρυθμοδαμαστής) και τον DJ Θωμά Πυτικάκη (γνωστό και ως DJ Everlast). Το 2005 οι FFC διαλύονται μετά τον τελευταίο τους δίσκο Αντιληψίες Συνείδησης. Πλούσια δισκογραφία, μοναδικές παραγωγές και πολύ έντονο το ιδεολογικό στοιχείο της εσωτερικής διάστασης του ανθρώπου συνολικά στη δουλειά των πρωτοπόρων του είδους για τη χώρα. Τα τραγούδια τους άφησαν εποχή για τους Έλληνες λάτρεις του είδους και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι είναι αυτοί που δημιούργησαν τον ελληνικό αρχετυπικό μύθο του Hip-Hop.

Δεν θα πούμε περισσότερα για το έργο τους παρά θα αφήσουμε τα δικά τους κομμάτια να μας μιλήσουν τόσο για αυτούς όσο και για τον δικό μας εαυτό. Η πλειονότητα των στίχων τους απευθύνεται εκεί.. στο βαθύτερο εαυτό μας, στον καλύτερο εαυτό μας και στη δική μας βούληση να βελτιώσουμε τη ζωή μας και τον κόσμο. Δέκα τραγούδια τους περιλαμβάνονται σε αυτό το αφιέρωμα συν ένα τραγούδι που αποτελεί συνεργασία με ένα άλλο εμβληματικό συγκρότημα, τους Razastarr, τους οποίους και θα δούμε εκτενώς στο 2ο μέρος του αφιερώματος. Το αφιέρωμα έχει την εξής δομή: Στην αρχή δίνουμε κάποια στοιχεία για το τραγούδι και για το κεντρικό μήνυμά του, ακολουθεί το βίντεο και από κάτω οι στίχοι του τραγουδιού.

 

FFC

1. Η πιο παλιά μάχη

Το πρώτο τραγούδι για αυτό το αφιέρωμα είναι το "Η πιο παλιά μάχη". Ένα τραγούδι με πολλές εσωτερικές προεκτάσεις και συμβολισμούς. Αναφέρεται στην αιώνια μάχη του καλού και του κακού μέσα μας. Αυτή τη διαρκή μάχη αρετών και ελαττωμάτων, "μια μάχη πιο παλιά από τη Γη και το φεγγάρι" όπως λένε και οι δημιουργοί. Πόσες φορές έχουμε νιώσει την ψυχή μας να είναι μοιρασμένη ανάμεσα σε "Παράδεισο και Άδη"; Οι ηδονές, οι απολαύσεις και οι υλικές ανάγκες μας τραβούν προς τα κάτω αλλά πάντα υπάρχει μέσα μας μια άλλη δύναμη, αναβατική, δύναμη συνείδησης που μας καλεί να υπερβούμε το χειρότερό μας εαυτό και να βγούμε στο φως. Η πίστη λοιπόν είναι κάπου βαθιά κρυμμένη μέσα μας. Πρέπει να ψάξουμε να την βρούμε. Καλά ακούσματα!

 

Η ώρα είναι περασμένη κι όμως εσύ δεν κοιμάσαι

απλά κάθεσαι, σκέφτεσαι και κάπου κάπου θυμάσαι

Αναπολείς τώρα με δέος λάθη απ’ το παρελθόν

μα δυστυχώς όπως βλέπω δεν έχεις βάλει μυαλό

Κι έτσι λοιπόν μπαίνω πάλι μες το δικό σου κεφάλι

μες στο κακό το καλό κι η μάχη αρχίζει και πάλι

Είμαι αυτός που φοβάσαι κι ας μη το λες τόσα χρόνια

είμαι η πιο καλή πράξη που ανταμείβεται αιώνια

Είμαι αυτός που τον τρέμεις και όλο τον αποφεύγεις

είμαι ο φύλακας άγγελος σε σώνω σαν κινδυνεύεις

Το άσπρο μέσα στο μαύρο και σκέφτομαι τι να κάνω

να βρω επιτέλους τον τρόπο και το κακό να ξεκάνω


Κι έτσι πέφτω χαμηλά, ο ήλιος γίνεται σκοτάδι

κι η ψυχή μου μοιρασμένη σε παράδεισο και Άδη

Ξανακάνω μια αρχή, μα τα ίδια λάθη πάλι

μία μάχη πιο παλιά απ’ τη γη και το φεγγάρι


Κι έτσι πέφτω χαμηλά, ο ήλιος γίνεται σκοτάδι

κι η ψυχή μου μοιρασμένη σε παράδεισο και Άδη

Ξανακάνω μια αρχή, μα τα ίδια λάθη πάλι

μία μάχη πιο παλιά απ’ τη γη και το φεγγάρι


Είμαι ο κάθε πειρασμός προσφέροντας ηδονή

μοναδικό αντίτιμο η δικιά σου ψυχή

Σκλάβο της σάρκας σε κάνω κι έτσι σε παρασέρνω

μάθε λοιπόν καλά πως ότι θέλω πάντα το παίρνω

Και μην τολμήσεις καν να σκεφτείς έστω ν’ αντισταθείς

αλλιώς μες τις αδυναμίες σου σίγουρα θα χαθείς

Γυναίκες λεφτά, παντού υλικά αγαθά,

αρκείσαι μόνο σ’ αυτά, είσαι ένα τίποτα πια

Βλέπεις ξέρω πότε, που, πως και γιατί

την πιο ευάλωτη στιγμή είμαι πάντα εκεί,

και είμαι πάντα εκεί, πάντα όταν θες να σκοτώσεις

και όταν τον καλύτερο σου φίλο πας να προδώσεις

Ακόμα κι όταν μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό

τότε είναι που έχω πετύχει το δικό μου σκοπό

Δεν υπάρχει βλέπεις τρόπος για σένα πια να σωθείς

η ζωή σου ταξίδι άνευ επιστροφής


Κι έτσι πέφτω χαμηλά, ο ήλιος γίνεται σκοτάδι

κι η ψυχή μου μοιρασμένη σε παράδεισο και Άδη

Ξανακάνω μια αρχή, μα τα ίδια λάθη πάλι

μία μάχη πιο παλιά απ’ τη γη και το φεγγάρι


Κι έτσι πέφτω χαμηλά, ο ήλιος γίνεται σκοτάδι

κι η ψυχή μου μοιρασμένη σε παράδεισο και Άδη

Ξανακάνω μια αρχή, μα τα ίδια λάθη πάλι

μία μάχη πιο παλιά απ’ τη γη και το φεγγάρι


Μπορείς να τρέξεις, μα δεν μπορείς να κρυφτείς

όσο και αν προσπαθείς, στην παγίδα μου πάλι θα πιαστείς

Βλέπεις σε έχω παγιδεύσει ω, ναι

σ’ έχω δεσμεύσει στον ιστό της αμαρτίας δες πάλι πως έχεις μπλέξει

Και να ξέρεις καλά πως έχω κι άλλα να σου δώσω:

εξουσία, δύναμη, και ούτε καν ιδρώσω

Μην τον ακούς, μην τον ακούς, έι, μόνο εμένα άκου

το ξέρω πως η πίστη είναι βαθιά κρυμμένη κάπου

μέσα σου, πού; κάπου εκεί βαθιά μεσ’ στην ψυχή

είναι εκεί; ναι μα πρέπει να ψάξει κανείς για να τη βρει

βλέπεις υπάρχω, κι εγώ εκπροσωπώ το καλό

τη μάχη όμως έχεις χάσει στον αιώνα αυτό


Κι έτσι πέφτω χαμηλά, ο ήλιος γίνεται σκοτάδι

κι η ψυχή μου μοιρασμένη σε παράδεισο και Άδη

Ξανακάνω μια αρχή, μα τα ίδια λάθη πάλι

μία μάχη πιο παλιά απ’ τη γη και το φεγγάρι


Κι έτσι πέφτω χαμηλά, ο ήλιος γίνεται σκοτάδι

κι η ψυχή μου μοιρασμένη σε παράδεισο και Άδη

Ξανακάνω μια αρχή, μα τα ίδια λάθη πάλι

μία μάχη πιο παλιά απ’ τη γη και το φεγγάρι

 

2. Άδειο σκηνικό

Το επόμενο τραγούδι είναι το "Άδειο Σκηνικό". Ξεκινώντας με πολύ ωραία μουσική και με ένα αξιόλογο videoclip, ξανακάνουμε βουτιά στα βάθη του εαυτού μας αναζητώντας στο τέλος κάθε ημέρας το τι καλό και τι κακό φέραμε σε αυτόν τον κόσμο. Πολλές φορές νιώθουμε να πέφτουμε σε ένα ψυχολογικό γκρεμό και κάποια σκηνικά να θυμίζουν άδεια, όμως η δική μας συνείδηση είναι αυτή που θα μας επαναφέρει. Όπως λέει και το τραγούδι πολύ όμορφα, "κάθε μάθημα στη ζωή είναι πολύτιμο και αν δεν το πιάσεις με την πρώτη πληρώνεις το αντίτιμο". Μια άποψη που βλέπει τη ζωή ως σχολείο και αναγνωρίζει το διαχρονικό νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος (Κάρμα).

 

Όταν η μέρα τελειώνει και μένω πάλι μονάχος

κάνω βουτιά στο σκοτάδι, ναι, σε άγνωστο βάθος

Το μυαλό μου θολώνει και μένει μόνο το άγχος

αν όντως βρήκα το σωστό ή μήπως έκανα λάθος


Άλλη μια μέρα τελειώνει άλλη μια μάχη αρχίζει,

το παρόν με πληγώνει και το μέλλον φοβίζει

Οι σκέψεις συνεχίζουν πάλι να ματώνουν το μυαλό μου

και είναι τόσοι αυτοί που δήθεν νοιάζονται για το καλό μου


Έτσι στο ψέμα βάζω τέρμα, στα δήθεν βάζω παύση

το χαμόγελο έχει παγώσει, μα το μυαλό μου δεν έχει ξεχάσει

Κι όμως για μια στιγμή νιώθω να αγγίζω όσα έχω χάσει

σε μια ύστατη προσπάθεια το μυαλό μου να αποδράσει


Πώς γίνεται κι όλα κινούνται γύρω μου σε γρήγορο ρυθμό

νιώθω τόσο μόνος και το μέλλον μου ψάχνω να βρω

και αντιδρώ να βρω πως να σωθώ πατώντας στο κενό μπορώ

το όνειρο απατηλό σαν πτώση στο γκρεμό


Στο γκρεμό...

Μοιάζει να πέφτω σ’ ένα ατέλειωτο κενό

Πρωταγωνιστής σε άδειο σκηνικό


Στο γκρεμό..

Μοιάζει να πέφτω σ’ ένα ατέλειωτο κενό

και είμαι ακόμα, είμαι ακόμα εδώ


Στο γκρεμό, μοιάζει να πέφτω σ’ ένα ατέλειωτο κενό

σαν θηλιά στο λαιμό, κανένα περιθώριο

Η μοναξιά πισώπλατα και ύπουλα χτυπά

πρέπει να βρω τρόπο κάπως να σπάσω τα δεσμά


Σου `χει τύχει ποτέ να νιώθεις μόνος μέσα στο πλήθος

παρέα όμως στίχος κι ο ήχος, της ψυχής μου σαν μύθος

που πλάθεται για να εξηγήσει το ανεξήγητο,

να βρει την έξοδο στο λαβύρινθο


Έτσι κι εγώ διέξοδο, βρίσκω μέσα από τη μουσική,

απόγνωσης κραυγή πρόκειται να ακουστεί

Στη ζωή στο σχολείο κάθε μάθημα είναι πολύτιμο

κι αν δεν το πιάσεις με την πρώτη πληρώνεις το αντίτιμο


Μόνος με τις φοβίες αντιμέτωπος, με όλα σου τα λάθη

σε κυριεύει η μοναξιά, ο ήλιος έσβησε, εχάθη

Σκοτάδι παντού, φοβάσαι στο μέλλον τι θα γίνει

Ποιος είναι αυτός που φταίει και ποιος αυτός που θα σε κρίνει;


Αφού της μοναξιάς το μονοπάτι διαλέγεις σαν μέσο διαφυγής

το κάνω κι εγώ κάποιες φορές, μα κάποτε θα κουραστείς

Σε κάθε λύπη και σε κάθε χαρά, παραμονεύει η μοναξιά

σε ξεγελά, στην αρχή φαίνεται γλυκιά, όμως μετά...

αφιλόξενη και πικρή, μεταμορφώνεται σε εξορία

αλλάζει πρόσωπο ξαφνικά, τώρα μοιάζει με τιμωρία,

μα τι ειρωνεία, έπεσες στην παγίδα ναι αντιστράφηκαν οι ρόλοι

όμως δυστυχώς χάνουμε όλοι...


το γκρεμό...

Μοιάζει να πέφτω σ’ ένα ατέλειωτο κενό

Πρωταγωνιστής σε άδειο σκηνικό


Στο γκρεμό..

Μοιάζει να πέφτω σ’ ένα ατέλειωτο κενό

και είμαι ακόμα, είμαι ακόμα εδώ

 

3. Δεν αρκεί

Τι αρκεί για να σβήσουμε τον πόνο; Να επιλέξουμε με τους νόμους της λογικής ή της ψυχής; Οι FFC μας λένε ότι η δικιά μας ψυχή είναι αυτή που θα μιλήσει "μιας και αιώνια θα ζήσει" και η συμβουλή της είναι να ζούμε μόνο τη στιγμή.

Σε σταυροδρόμι μοιάζει να βρίσκομαι όμως πίσω δε γυρνάω, τι πρέπει να ακολουθήσω και πάλι τον εαυτό μου ρωτάω

τους νόμους της λογικής ή αυτούς της ψυχής μου, δέσμιος της πραγματικότητας ή όμηρος της εμπνευσής μου

τα συνδυάζω και ίσως είναι ο λόγος που σε τρομάζω τα ήρεμα νερά βλέπεις μου αρέσει να ταράζω

και έτσι αράζω με την παρέα ώρες και τα λέμε σκληρή ζωή γιατί κάποιος ρωτάει μήπως φταίμε;

εμείς όμως δεν το νομίζω πως είναι έτσι εξαρτάται κάθε χτύπημα ο καθένας πως θα αντέξει

που θα μπλέξει πως θα παίξει το παιχνίδι, αυτό ξέρεις ήδη ύπουλα σαν φίδι στην πληγή σου ρίχνουν ξύδι

ανθρωπόμορφα έρπετα σύγχρονοι Φαρισαίοι γεμάτοι σοφία και συμβουλές το δηλητήριο άφθονο να ρέει

μια φωνή ακούω να μου λέει πως πρέπει να βρω μια λύση είναι η δικιά μου ψυχή αυτή που θα μιλήσει

μιας και αιώνια θα ζήσει έχει μόνο μια συμβουλή ζήσε μόνο για τη στιγμή όσο πατάς σε αυτή τη γη.


μα δεν αρκεί μα δεν αρκεί για να σβήσω τον πόνο κι απ’ την αρχή απ’ την αρχή παλί με εμένα θυμώνω και κάπου εκεί καπού εκεί το Θεό ανταμώνω μα ούτε αυτό αρκεί για να σβήσω τον πόνο.


Σαν σε λαβύρινθο την έξοδο προσπαθώ να βρω, να θυμηθώ από που ξεκίνησα και που διέξοδο να βρω

Μα δεν το βρίσκω και έτσι πέρνω άλλο ένα ρίσκο το ενστικτό μου τώρα με οδηγεί όπως η βελόνα πάνω στον δίσκο

και εφευρίσκω νέους τρόπους, βρίσκω απάτητα μονοπάτια της ψυχής μου τώρα συναρμολογώ τα σπασμένα κομμάτια

σε κοιτάζω στα μάτια ψάχνω να βρω μια χαμένη αλήθεια, πρόωρες υποσχέσεις πες μου πως είναι απλώς από συνήθεια

στιγμές σαν κι αυτές μπερδεμένες θολές διλήμματα να σφίγγουν το μυαλό σου σαν θηλιές

θα περιμένω στο σκοτάδι τη σωστή επιλογή κι αν δεν είναι η σωστή το έγω σου εκεί θα κρεμαστεί

ο φόβος να σκοτώνει τις τελευταίες σου ελπίδες οι πληγές είναι νοπές οι αλήθειες είναι λίγες έστω κι ένας να με νιώθει

εμένα αυτό μου φτάνει αφού είναι σημάδι πως η ψυχή μου λάθη δεν κανει


μα δεν αρκεί μα δεν αρκεί για να σβήσω τον πόνο κι απ’ την αρχή απ’ την αρχή παλί με εμένα θυμώνω και κάπου εκεί καπού εκεί το Θεό ανταμώνω μα ούτε αυτό αρκεί για να σβήσω τον πόνο.

 

4. Θολά Νερά

Η ζωή είναι ταξίδι αλλά άγνωστος ο προορισμός. Αλήθεια, Πίστη και Ανθρωπιά μας προτείνουν οι FF.C σε ένα "βροχερό" μουσικό ξέσπασμα.


Και αν κάτσω πάλι για να γράψω και νοσταλγήσω τα παλιά

Μήπως πρόκειται τώρα κάτι να αλλάξει ή μήπως εγώ θα νιώσω διαφορετικά

Ή μήπως αύριο ξυπνήσω και όλα θα μου φαντάζουν φωτεινά

Μήπως θα 'χει φύγει μακριά το γκρίζο,μήπως οι φίλοι μου θα 'ναι πιο κοντά

Ή μήπως η χαρά είναι φτιαγμένη από άγνωστα σε μένα υλικά

και η ψυχή μου ακόμα περιμένει να βρει σ' αυτόν το κόσμο γιατρειά

Ή μήπως εγώ πρέπει να αλλάξω επιτέλους,να δω τα πράγματα αλλιώς

Αφού η ζωή είναι ταξίδι μα άγνωστος ο προορισμός

Απλώς αλλάζει η νύχτα με τη μέρα,το σκοτάδι διαδέχεται το φως

Το χθες περνά στο μέλλον βέρα και το παρόν μένει εκτός

Αλλάζει πρόσωπο το ψέμα μα βροχερός πάλι ο καιρός

κι εγώ πιστός πάντα στα ίδια συνάμα λάθος και σωστός

Θέλω απλώς μια λέξη να ακούσω,να μου δώσει για λίγο σιγουριά

Σαν φάρος να βρεθεί και να φωτίσει το καράβι μου μέσα στη νυχτιά

Το δρόμο πάλι να μου δείξει για να βρω κι εγώ κάποτε στεριά

Και όταν το σκαρί μου πια σαπίσει,η βροχή θα ξεσπάσει ξαφνικά

Και όπως το νερό της θα ξεπλύνει άσχημα λόγια και σκληρά

Αχώριστος φίλος μου πάντα θα μείνει όπως ο ναυαγός με την αμμουδιά

Και όσα είχα κάποτε αγαπήσει μόνος μου τα πετάω στη πυρά

Κουράστηκε το μυαλό να ψάχνει λύση...Αλήθεια,πίστη και ανθρωπιά

Και αφού το όνειρό μου πια λυγίσει...Και κάνει τη χάρη στη φθορά

Σαν το γυαλί που όταν ραγίσει...Δε γίνεται ποτέ όπως παλιά

Και αν η περηφάνια μου αρρωστήσει...και δεν αντέξει τελικά

Τουλάχιστον θα 'χει κάποτε μιλήσει...Δεν θα 'χει πεθάνει ξανά σιωπηλά


Και αν είπα λόγια πολλά...για να ξεφύγω ξανά

Φταίει αυτή η βραδιά...και η βροχή που ξεσπά

Γίνεται ποτάμι κυλά...στις πόλεις μέσ' τα στενά

Κι εγώ κόντρα στο ρεύμα και στα θολά του νερά


5. Κάποιου Οκτώβρη την αυγή

Το Hip-Hop είναι έκφραση της ψυχής και έτσι δεν μπορεί να μη συμπεριλάβει και τον έρωτα. Ένα από τα πιο επιτυχημένα τραγούδια των FF.C, το "Κάποιου Οκτώβρη την αυγή" μας εξιστορεί την ιστορία μιας αγάπης. Για τις αγάπες που πάντα φυλάμε στα καλύτερα μέρη του εαυτού και της μνήμης μας..

Βράδια περάσαν σιωπηλά

μιλώντας μόνο με μια ματιά

κρατώντας με τόσο σφιχτά

σα να ήταν η τελευταία μας φορά

 

Πόσο σ’ αγάπησα εκεί

κάποιου Οκτώβρη το πρωί

σ’ ένα παγκάκι παγωμένο

ενώ γύρω έπεφτε βροχή


Ρίγος στο πρώτο σου φιλί

σα να ήμουνα μικρό παιδί

έμαθα να ξαναγεννιέμαι

από τη δικιά σου την πνοή


Σε μια αμμουδιά, σ’ ένα νησί

κάποτε κάναμε όνειρα μαζί

κάτω από του φεγγαριού το φως

και των κυμάτων τη μουσική


Θυμάμαι τότε μου είχες πει

ας μην τέλειωνε ποτέ αυτή η στιγμή

και άφησα το μυαλό μου να χαθεί

άφοβα να περιπλανηθεί


Μα είσαι σαν το κακό κρασί

που φέρνει ζαλάδα το πρωί

Υπάρχουν φορές που νιώθω λύπη

κι άλλες που νιώθω οργή


Στο παρελθόν

κοιτάζω να με βρω

δεν είμ’ εκεί

Θα `μαι απών

ώσπου να κλείσει η πληγή

Και στο παρόν

μου μοιάζεις τόσο μακρινή

και απορώ

αν είχαμε ποτέ συναντηθεί


Ο χρόνος λένε κλείνει την πληγή

είτε μεγάλη, είτε μικρή

κι ώσπου το φως ξαναφανεί

θα διώξει όσα ζήσαμε μαζί


Πόσα πρέπει να θυμάμαι

πόσα πρέπει να ξεχάσεις

Εσύ να περνάς συνέχεια φάσεις

ν’ αλλάζεις συνήθειες και πράξεις

να περιμένω να το ξεπεράσεις

μέσα απ’ αρρωστημένες καταστάσεις


Ίσως έπρεπε ν’ αλλάξω

ίσως ήταν γραφτό ν’ αλλάξεις

μα αυτή που είχα φανταστεί

χάθηκε όπως εκείνη η βροχή

ζεί σε μια άλλη εποχή

σε κάποιου Οκτώβρη την αυγή


Θα τη φυλάω πάντα εκεί

σαν την πιο πολύτιμη στιγμή

και θα τη φέρνω στη ζωή

όποτε έχει κάτι να μου πει

για να μη νιώθω μοναχός

κι όσο θα περνάει ο καιρός

θα τη φροντίζω διαρκώς

από `κείνου του φεγγαριού το φως


Τώρα ξέρω πως η αγάπη διαρκεί

όσο κάνει η λάμψη να χαθεί

από το βλέμμα και στο τέρμα

δεν είμαστε πια εγώ κι εσύ


Και πόσο αξίζουν τελικά

η αρχή, η σπίθα, η φωτιά

η γιορτή, η πληγή και η χαρά

τα σ’ αγαπώ στα σκοτεινά


Σαν τα όνειρα τα εφηβικά

οι σκέψεις γυρίζουνε ξανά

Τα βράδια είναι παγερά

συνήθισα όμως να ζω με αυτά


Οι αναμνήσεις μπαίνουν σε τροχιά

γελάν και κλαίνε σαν παιδιά

Τρέχουν κοντά τους δυνατά

για να νιώσω πιο μόνος μου μετά


Σ’ είχα παρομοιάσει μια φορά

σαν όαση στην ερημιά

Πάντα θα σημαίνεις για μένα πολλά

Πάντα τα σημάδια σου θα `ναι νωπά

Πάντα θα σε ψάχνω σε πρωινά σαν κι αυτά

Πάντα θα σε ζητάω άθελά μου κρυφά

Ο ήλιος ανατέλλει μα λάμπει θολά

όσο τα όνειρά μου παραμένουν νεκρά


Στο παρελθόν

κοιτάζω να με βρω

δεν είμ’ εκεί

Θα `μαι απών

ώσπου να κλείσει η πληγή

Και στο παρόν

μου μοιάζεις τόσο μακρινή

και απορώ

αν είχαμε ποτέ συναντηθεί


Στο παρελθόν

πόσο σ’ αγάπησα εκεί

Στο παρελθόν

σε μια αμμουδιά σ’ ένα νησί

Στο παρελθόν

θα σε φυλάω πάντα εκεί

Στο παρελθόν

κάποιου Οκτώβρη την αυγή

6. Όσο και να σκέφτηκα

Όσα ζούμε εδώ είναι προσωρινά και ίσως τα παίρνουμε πολύ πιο σοβαρά από ότι είναι. Αυτό μας λένε οι FF.C με το "Όσο και να σκέφτηκα" και μας καλούν να ζήσουμε τη ζωή μας, να αδράξουμε τη στιγμή και να φερόμαστε πιο αυθόρμητα και φυσικά.

Όσα τραγούδια λοιπόν ακόμα κι αν γράψω,
άλλες τόσες σελίδες θα προσφερθούν να χαράξω,
τη δική μου πορεία μέσα σε όλη την κίνηση
δεν είναι απλώς δήλωση μα προειδοποίηση
και χωρίς διαφήμιση θα κάνω μόνος διακίνηση
με όπλο την ποίηση κι όσους έχουν συνείδηση,
αυτό είναι είδηση ή απλώς παρεξήγηση
φτάσαμε όντως στον πάτο ή μήπως είναι η εκκίνηση,
ξανά η αμφισβήτηση σε κάθε συζήτηση,
δε δίνει τόπο στην οργή ζητάει εκδίκηση,
δε μένει άλλο στη σιωπή μα κάνει διαδήλωση
φωνάζει μήπως ακουστεί και βρει την εξήγηση,
τώρα ο πόνος του κόσμου είναι απλώς μια αφήγηση
με μουσική επένδυση μήπως βγάλει συγκίνηση
απ’ την απογύμνωση στην αποτοξίνωση,
οι πράξεις στα θέλω μας θέλουν επαλήθευση.

Όσο και να σκέφτηκα δε βγήκα πουθενά,
όσα ζούμε εδώ είναι προσωρινά,
ίσως να μην πρέπει να τα παίρνω σοβαρά
κι όπως κάποτε είχα πει να μη με νοιάζει πια…

Πες μου γιατί η ευτυχία τόσο άνισα μοιράζεται
μέσα σ’ ένα κόσμο που κανείς δε νοιάζεται
για πόσο το προσποιητό ακόμα θα δοξάζεται
η συνείδηση μου δεν εφησυχάζεται παρά μόνο
αναστιέται και πεθαίνει μα πάντα τα καταφέρνει
συνήθως μόνη της μένει και όλοι γύρω της ξένοι
μα συνεχίζει να σέρνει όσα ο χρόνος της φέρνει
κι ας μοιάζει να ναι δεμένη με όσα πρέπει να θέλει
και γύρω οι άνθρωποι να μοιάζουνε αγέλη
πάντα αγχωμένοι με ότι τους συμβαίνει
περνάνε τη ζωή τους σαν να είναι ναρκωμένοι
σ’ έναν καναπέ η τηλεόραση αναμμένη
να προτείνει σ’ αυτούς, να αποφασίζει γι’ αυτούς
να λέει τι να βλέπεις, τι να ακούς
μα αντί να φωνάξεις στην άνεση σου θα λουφάξεις
να σου λένε πότε πρέπει να μιλάς και πότε πρέπει να σκάσεις .

7. Ποιός δαίμονας

Χρειάζεται δύναμη για να μπορείς ξύπνιος να ονειρευτείς... Ποιός είναι ο δικός μας δαίμονας που μας βάζει συνέχεια εμπόδια; Υπάρχει για καλό ή για κακό; "Κράτα μόνο τα θετικά και μάθε δακρύζοντας να χαίρεσαι". Τι πιο σπουδαίο;

Υπάρχουν όμορφες στιγμές μα σπάνια γίνονται συχνές
Υπάρχουν κάποιες μέρες που δύσκολα γίνονται εύκολες
Υπάρχουν ξεχασμένες πληγές που με πάγο τις καις
Υπάρχουν και κάποιες άλλες φορές που με το γέλιο σου κλαις
Υπάρχουν καταστάσεις που ξεχνώντας θυμάσαι
Υπάρχουν και μέρη που λείπεις και εκεί πάντα θα ʽσαι
Άσε τη ζωή να τρέξει και κερδίζοντας χάσε
Κάνε τις επιλογές και μάθε θαρραλέα να φοβάσαι
Υπάρχουν ώρες ώρες που είναι λογικό να τρελαίνεσαι
Υπάρχουν βλέμματα που σε κοιτούν μα νιώθεις ότι δεν φαίνεσαι
Υπάρχουν εποχές που ανθίζοντας μαραίνεσαι
και κάποια άλλα βράδια που μέσα στα όρια εκτρέπεσαι
Δεν είναι απαραίτητο να πεθαίνεις για να ανασταίνεσαι
Και μέσα στον πανικό στέκεσαι ακίνητος να ταλαντεύεσαι
Και κάποιοι σου επιβάλλουν τΆ άνοστα να γεύεσαι
Κράτα μόνο τα θετικά και μάθε δακρύζοντας να χαίρεσαι

Ποιος δαίμονας είναι μέσα μου και με γεμίζει βάσανα
Τη ματωμένη σάρκα μου τυλίγει με σάβανα
Μου θυμίζει σφάλματα που επαναλάμβανα
μα τα ’κανα εσκεμμένα μάλλον γιατί τΆ απολάμβανα

Μπορείς να φέρεσαι ευγενικά και να είσαι αγενής
Μπορεί τα βήματά σου να είναι σταθερά μα να παραπατείς
Χρειάζεται δύναμη για να μπορείς ξύπνιος να ονειρευτείς
Και να ξέρεις ότι μπορείς μέσα από το πρόβλημα τη λύση να βρεις
Οι πιο δυνατές κραυγές βγαίνουν από εκρήξεις σιωπής
Όταν νιώθεις καταδικασμένος μέσα στη νέκρα της ζωής
Ψάχνοντας τον εαυτό σου μπορεί να συμβεί και να χαθείς
Και θα σε υποχρεώσουν πολλές φορές το κλάσιμο να σεβαστείς
Το ʽχεις νιώσει μέσα στην ηρεμία σου να παραληρείς
Το ʽχεις βιώσει να μην υπάρχουν επιρροές μα να ʽσαι επιρρεπής
Κι έχεις χρεώσει πολλές φορές το ψέμα για αλήθεια
Έχεις αναλώσει την αγάπη τόσο ασυνήθιστα ίδια
Το ʽχεις βιώσει τα πρόβατα να γίνονται φίδια
Έχεις νιώσει μάτια να μιλούν πιο δυνατά από χείλια

8. Συζητώντας με μένα

Ένα ιδιαίτερο τραγούδι των FF.C. Είναι μια συζήτηση.. μια συζήτηση όπου από τη μια μεριά μετέχει ο "ώριμος" άνθρωπος και από την άλλη ο ίδιος άνθρωπος σε παιδική ηλικία. Είναι η ίδια ψυχή που μιλάει, καθώς η ψυχή δεν έχει ηλικία και είναι πάντα η ίδια. Άραγε πόσα πράγματα θέλαμε να κάνουμε όταν ήμαστε παιδιά; Μήπως έχουμε γίνει αυτό που δεν θέλαμε τελικά να γίνουμε; Ένα πραγματικά πολύ όμορφο κομμάτι..

Τι έχεις πάθει τελευταία και δεν θες να μ’ ακούς;
Ποιος ακούει το παιδί που ήταν κάποτε πες μου ξέρεις πολλούς;
Ξέρω όμως κάποιους που το κάνανε και ήτανε ευτυχισμένοι
Να ξέρεις στον κόσμο των μεγάλων οι μικροί είναι οι χαμένοι
Καλά αν είναι έτσι τότε πες μου από πότε έχεις να νιώσεις καλά;
Δεν ξέρω και δε με νοιάζει σου λέω βούλωσ’ το πια
Το ξέρω πονάς να θυμάσαι για `σένα αυτά είναι παλιά
μα ήταν όταν ήσουν εγώ και έπαιζες στη γειτονιά
Κοίτα αυτό ήταν το τότε, το σήμερα με θέλει να ωριμάζω
να μην σε ακούω και άλλους στόχους στη ζωή μου να βάζω
Και αυτοί οι στόχοι νομίζεις ότι σε πάνε μπροστά;
Έχεις γίνει ό,τι μισούσες και σου `χω και άλλα πολλά
Α δε θέλω πια να σ’ ακούω τη λύση μόνος θα βρω
Πώς, όταν μου έχεις αφήσει την ψυχή και έχεις κρατήσει το μυαλό;
Τουλάχιστον με εσένα η ψυχή μου είναι καλά φυλαγμένη
και είναι το μόνο που μένει όταν το μυαλό και το σώμα πεθαίνει
Μα δεν αντέχω να σε βλέπω να γίνεσαι μοιρολάτρης
Πού είναι ο παλιός σου εαυτός; Πού είναι ο έντιμος επαναστάτης;
Μα στην εποχή των αριθμών όλα αυτά μου μοιάζουν γραφικά
Πρέπει να παντρευτώ, να ξεχάσω, να βρω και μια δουλειά
Και όταν τα κάνεις αυτά νομίζεις ότι όλα θα πάνε μια χαρά;
Μόνο αν έχω προλάβει και έχω κάνει λεφτά
Δεν το πιστεύω ότι σε ακούω να λες όλα αυτά που λες
Ό,τι αγνό σου `χει μείνει είναι μαζί μου στο χθες
Το ξέρω όταν μ’ ακούς είναι σαν να ξύνεις πληγές
κι ανήκουν όλες στο τώρα και θα `ρθουν κι άλλες πολλές
Το ξέρω πως δεν αντέχεις, σε πνίγει του κόσμου η τρέλα
υπάρχουν βράδια που σε έχω ακούσει να κλαις ακριβώς σαν κι εμένα

9. Ας χαθώ στο Όνειρο

Αν είναι να χαθούμε κάπου, ας χαθούμε σε κάτι σταθερό, αιώνιο, διαχρονικό. Ας χαθούμε στα πιο υψηλά όνειρά μας. Ο άνθρωπος έχει το ύψος των ονείρων του, μας λέει ο ιδρυτής της Νέας Ακρόπολης, J.A. Livraga και οι FF.C. μας συμβουλεύουν να χαθούμε μέσα στη θάλασσα των δικών μας ονείρων. Όχι των επιθυμιών, αλλά των υψηλών στόχων, των πιο αλτρουιστικών και ιδεαλιστικών.

Και όταν τα χρόνια θα περάσουνε
γρήγορα όπως περνάει μια στιγμή
και όταν οι μορφές μας πια γεράσουνε
δεν θέλω να ψάχνω τότε το πώς και το γιατί

Και όταν τα πράγματα αλλάξουνε
όπως δεν περίμενες ποτέ
και όσα από μπροστά μου θα περάσουνε
κάποτε και αυτά θα ανήκουνε στο χτες

Και αν είναι να χαθώ
ας χαθώ πάλι μες στο όνειρο
σε ότι αξίζει να μένει ζωντανό
σε ότι αντέxει στο καιρό
σε ότι αγάπησα σε ότι ξέχασα
σε ότι νοστάλγησα μα το έχασα
σε ότι θυμήθηκα μα δε γέλασα
σε όσα εμένα χρέωσα

Πόσα την ζωή μας τη σημάδεψαν
όπως τη γη οι εποχές
και σαν τα πλοία μες στη θάλασσα
πολλές οι τρικυμίες και λίγες οι στεριές

Και όσο θα γράφω στίχους τα χαράματα
τόσο θα απαλύνω τις πληγές
Και όσο παλεύουν οι λέξεις με τα πράγματα
τόσο θα ψάχνω νόημα στου ονείρου τις σχισμές

Και αν είναι να χαθώ
ας χαθώ πάλι μες στο όνειρο
σε ότι αξίζει να μένει ζωντανό
σε ότι αντέxει στο καιρό
σε ότι αγάπησα σε ότι ξέχασα
σε ότι νοστάλγησα μα το έχασα
σε ότι θυμήθηκα μα δε γέλασα
σε όσα εμένα χρέωσα

Λέω μπορεί ότι η ζωή θα ήταν ένας ωραίος τίτλος
στο έργο που όλοι παίζουμε όλοι ανεξαρτήτως
Εκεί που η αλήθεια και ο μύθος έχουν την τάση να μπερδεύονται
Εκεί που οι ψυχές των ανθρώπων με τον καιρό σμιλεύονται
Γνωρίζονται, συγκρούονται, σπρώχνονται για μια θέση
πόσο αυτή η μάχη ακόμα θα διαρκέσει
Ίσως για πάντα, ίσως μέχρι τη επόμενη στάση
Εκεί που άλλοι θα κατέβουν και θα μπούνε σε άλλη φάση
και άλλοι θα συνεχίσουν την διαδρομή
μήπως βρούνε κάποιο γνωστό κανένα νέο να τους πει
να τους θυμίσει τα παλιά ή απλώς να πούνε ένα γεια
Μοιάζει απόμακρο και χάνονται στο πουθενά

10. Πάρε λίγο Φως

Ένα από τα ωραιότερα και πιο πετυχημένα τραγούδια της ελληνικής Hip-Hop σκηνής, σίγουρα το πιο αισιόδοξο. "Το νόημα ακόμα ψάχνω μα έχω ρίξει τα θεμέλια, η ζωή δεν δόθηκε για να'ναι πάντα τέλεια"! Ένα τραγούδι με φανταστικούς στίχους που μπορεί να μας φτιάξει την κάθε μέρα. Ακούγεται ιδανικά τα πρωινά!

Θέλω αυτάρκεια να νιώσω με τα λίγα αυτά που έχω,
άλλο δράμα στη ζωή μου πια δεν το αντέχω.
Ήρθε η ώρα στη μιζέρια μου ν’ ασκήσω βέτο
γιατί σκοτείνιασε πολύ που τώρα πια δε βλέπω.
Σ’ ότι με χαλάει έμαθα να αντέχω
με τη φαντασία μου ελεύθερος να τρέχω.
Η ζωή πολλές φορές μοιάζει με εικόνα,
αλλάζουμε διαθέσεις κι αυτή αλλάζει χρώμα.
Αλλάζουν εποχές καλοκαίρι και χειμώνα,
περνάνε τα λεπτά και αυτά γίνονται τώρα.
Πόσα σπαταλάμε στης καριέρας τον αγώνα
πόσο γρήγορα το αύριο γίνεται τώρα.
Τί θα θυμόμαστε όταν περάσουνε τα χρόνια,
τί θα καταφέρουμε με μίσος και διχόνοια.
Φύλα την ψυχή σου και αυτή θα ζει αιώνια,
μοίραστη στα θέλω σου με δόσεις και κουπόνια.

Γι’ άλλη μια φορά
Γι’ αυτό...

Πάρε λίγο φως από τον ήλιο που ανατέλλει
κι όταν πάλι δύσει αυτό το φως θα σε ζεσταίνει.
Εν τέλει τι είναι αυτό που απομένει,
ποιοί κέρδισαν πραγματικά, ποιοί μοιάζουνε χαμένοι;

Θέλω να δω μια μέρα που ο ήλιος θα λάμψει,
μπορεί να φωτίσει αδικίες, μίση, άγχη και λάθη.
Να υπάρχει δουλειά κι όχι δουλεία
κι όχι το χρήμα να ‘ναι θρησκεία.
Η ζωή να αποκτήσει αξία μακριά από την ανία.
Το νόημα ακόμα ψάχνω, μα έχω ρίξει τα θεμέλια.
Η ζωή δε δόθηκε για να’ ναι πάντα τέλεια.
Μάθε να αντιδράς λίγο αυθόρμητα και αυθαίρετα.
Κράτα τα όνειρα σου ζωντανά, απλά κι ελεύθερα.
Άσε το μυαλό χωρίς φανατισμό
να ζήσει απαλλαγμένο από τον εγωισμό.
Να μην υπάρχει έγκλημα, να μην υπάρχουν φταίχτες,
να μην υπάρχουν άποροι ούτε ρακοσυλλέκτες.
Να μην υπάρχουν λόγια σε μπαλκόνια από ψεύτες,
να μην αλώνουνε λαούς, να στέλνουνε έχθρες,
Να μην υπάρχει άλλο πολεμική δράση,
να μην υπάρχουν πια νεκροί στη γη από άκρη σε άκρη.

Πάρε λίγο φως από τον ήλιο που ανατέλλει
κι όταν πάλι δύσει αυτό το φως θα σε ζεσταίνει.
Εν τέλει τι είναι αυτό που απομένει,
ποιοί κέρδισαν πραγματικά, ποιοί μοιάζουνε χαμένοι;

11. Ο πιο μίζερος εχθρός σου (FFC & Razastarr)

To 1ο μέρος του αφιερώματος στο Ελληνικό Hip-Hop τελειώνει με μια εμβληματική συνεργασία. Οι FF.C. ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους ποιητικότατους Razastarr για να μας δώσουν ένα από τα πιο ωραία και σημαντικά κομμάτια. Ο πιο μίζερος εχθρός μας είναι ο κατώτερος μας εαυτός. Μια σπουδαία αλήθεια και μια υπέροχη συνεργασία δύο κορυφαίων συγκροτημάτων. Κάπου εδώ τελειώνει το 1ο μέρος και στο 2ο μέρος που ακολουθεί θα εξερευνήσουμε τις μουσικές περιπέτειες των Razastarr και των TXC. Μείνετε συντονισμένοι...

Μη χάσεις το συναίσθημα ποτέ σου,
είναι οι καλύτερες στιγμές σου δικές σου και δικές μου,
αναφέρσου πες μου πόσα όνειρα έχεις χάσει εσύ από σένα,
κυλάει η πένα στο χαρτί και βρίσκει εμένα απέναντι σε μένα,
είναι γραμμένα ένα προς ένα στο μυαλό σου μπερδεμένα,
επικηρυγμένα ως πληγές από το καθένα,
αλλού δοσμένα είναι στραμμένα τα βλέμματα
αλλού χαμένα είναι σαν μαγεμένα,
προγραμματισμένα στο καθώς πρέπει εθισμένα,
δεν σκέφτηκα όμως ούτε εγώ για εμένα,
όνειρα δεμένα τι να πεις οι συνέπειες της ζωής,
ανεύθυνη αντιμετώπιση των πραγμάτων, από τα λάθη μαθαίνει κανείς,
δε πειράζει εμείς να ήμαστε καλά θα δεις τα σημάδια είναι πολλά ευθύς,
συνειδητοποιείς πως στη ζωή όταν βγεις όλα δικά σου είναι,
όλα εντάξει πες πως είναι,
μείνε στα καλύτερα και φτύνε το χειρότερο εαυτό σου,
είναι ο πιο μίζερος εχθρός σου, κάθε εμπόδιο για καλό σου.

Για τη σιωπή στα πέλαγα και για τον άγριο άνεμο θα σηκωθώ,
θα προσπαθήσω για καλύτερο τρόπο ζωής,
αρχίζω τις στιγμές απλής ζωής να νιώθω τώρα,
πόσα χρόνια είναι ψυχής που κυριεύει η κατηφόρα,
σε ένα καθρέφτη τα κομμάτια μου σπασμένα,
προσπαθώ λοιπόν,
όλα περασμένα ξεχασμένα,
το βάρος ρίχνεις πάλι κάπου αλλού,
το θόλο βλέμμα θυμίζει ένα παράπονο μικρού παιδιού,
μα αν κάτι πήγε στραβά η ζωή συνεχίζει να κυλά,
τίποτα δε σταματά, ποτέ πια δεν είναι αργά,
κάνουμε λάθη πολλά μα έχεις δικαίωμα και σ αυτά,
για να μπορέσεις να είσαι εντάξει με τους άλλους
πρέπει πρώτα από όλα να τα έχεις καλά με εσένα, σπασμένα φρένα,
στην αγάπη όλα κομμένα, ραμμένα για σένα και μένα,
η ζωή σου δίνει όλα τα εφόδια,
μα ακούγοντας το μίζερο εαυτό σου δεν περνάς τα εμπόδια,
έχει η ζωή ομορφιές.

Ποιος είναι αυτός που με πολεμάει,
ποιος είναι αυτός το μυαλό και τη καρδιά μου σκορπάει,
ποιος είναι αυτός που με την ατυχία μου χαμογελάει,
το πιο μίζερο εχθρό μου κάνω πέρα και όπου πάει.

Newsletter

Σεμινάρια - Ομιλίες

 Σεμινάριο Φιλοσοφίας, "Ζεν και η Φιλοσοφία της Ανατολής"

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου, 20.30

Θέματα:
- Η φιλοσοφία Ζεν σε Κίνα και Ιαπωνία
- Βασικές αρχές του Ζεν
- Επιρροή στις τέχνες και τον πολιτισμό
- Το ζεν ως τρόπος ζωής

Free Press

Βιόρυθμοι

Υπολογίστε τώρα τους βιόρυθμούς σας και
ρυθμίστε ανάλογα την ημέρα σας!