Γιατί υπάρχουν οι γιορτές;

 

Γιορτές και Θρησκεία

Οι Γιορτές συνδέονται στις περισσότερες περιπτώσεις με θρησκευτικές πρακτικές, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι κάποια θρησκεία έχει το «μονοπώλιο» κάποιας γιορτής, αφού βλέπουμε να επαναλαμβάνονται Τελετές με διαφορετικά ονόματα, σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, αφιερωμένες σε διαφορετικούς «θεούς» ή «αγίους», αλλά με παρόμοια την δυναμική τους, το τυπικό τους και τον τελικό σκοπό τους. Έτσι, αν και συχνά οι Γιορτές θεωρούνται θρησκευτικές εκφράσεις, θα πρέπει να αποταυτιστούν από την έννοια της οργανωμένης θρησκείας και να συσχετιστούν με την έννοια του «θρησκευόμενου» ανθρώπου, που είναι ο άνθρωπος που βιώνει το Ιερό και όχι ο οπαδός μιας συγκεκριμένης θρησκείας.

 

 

Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να είναι θρησκευόμενος ή (συχνότερα) μη θρησκευόμενος (ανεξάρτητα αν η ταυτότητα του τον κατατάσσει στο τάδε θρήσκευμα).  Και ενώ ο θρησκευόμενος άνθρωπος μπορεί να βιώσει, σε κάποια περίπτωση, στιγμές «καθαγιασμένες», ιερές στιγμές, που θα τον αναγεννήσουν και θα του επιτρέψουν να ανοίξει νέους κύκλους της ζωής του, για τον  μη θρησκευόμενο, ο χρόνος δεν έχει ούτε ρήγμα, ούτε μυστήριο, αυτή η ποιότητα του χρόνου του είναι απρόσιτη. Βέβαια, θα πρέπει να πούμε ότι και ο μη θρησκευόμενος άνθρωπος γνωρίζει μια ασυνέχεια και ετερογένεια στο χρόνο του, ξεχωρίζει τον μονότονο χρόνο της εργασίας του από αυτό των ευχαριστήσεων ή απολαύσεων. Όταν διασκεδάζει, όταν ακούει την αγαπημένη του μουσική, όταν περιμένει κάτι σημαντικό, όταν είναι με αυτούς που αγαπάει, βιώνει μια διαφορετική αίσθηση του χρόνου, έναν άλλο ρυθμό. Δεν μπορούμε να πούμε όμως ότι αυτό τον μεταλλάσσει εσωτερικά ή τον αναγεννά.